Poprzednio...
Chciałam ci powiedzieć na osobności.
Będę dziadkiem.
Więc pojechałeś do Mendocino, znalazłeś swoją matkę?
- Tato, odrzuciłeś ją. - Dokonałem wyboru.
Mogłem chronić moją ukochaną żonę, Pilar, albo moje dzieci.
- A co z Tommym? - Jakim Tommym?
- Okłamałaś mnie. - Chcesz rozmawiać o kłamstwach, Alak?
- A może raczej vizu? - Porozmawiamy, jak...
Nie dotykaj mnie. Zostaję tu.
Nic nie może zakłócić pielgrzymki.
Taka jest wola Irzu.
BIURO POLOWE REPUBLIKI
ŚCIGANA
Idziemy do NeedWant po pracy?
Może zagramy w Ivali albo wypróbujemy nowe talenty?
- Będzie fajnie, stary. - Nie tak prędko.
Oddajcie mi pieniądze, panowie.
Prawdziwy dżentelmen szybko spłaca długi zaciągnięte w grze.
Nie sądziłem, że Cedars tak się odegra w trzynastce.
Hajs.
WPROWADŹ HASŁO
Zabezpieczyć teren!
Na tył! Wy dwaj, za mną!
Weź dwójkę ludzi i ustaw ich na schodach.
Chodź no tutaj.
- Spokojnie, panowie. - Stróż prawa.
Złodziej pobiegł tam.
- Ruchy. - Tak jest.
Musiałem go wystraszyć. Upuścił to.
Terrasfera. Po co komuś coś takiego?
Wezmę to.
Dziękuję za pomoc, stróżu prawa.
Przyjemność po mojej stronie.
Moja cierpliwość się skończyła. Idziemy.
Odznaka.
A co mi tam.
Coś jeszcze?
Noże.
I to już.
Lepiej nie każ mi na siebie krzyczeć.
Gdzieś ty była? Potrzebowałem pomocy z Kenyą.
- Poradziłeś sobie. - Nie o to mi chodzi.
A o coś ci w ogóle chodzi?
Chodzi mi o to, że nie tylko nie mogę ci ufać, gdy nie śpię.
Nie mogę już nawet zamknąć oczu,
byś nie włamała się do garnizonu Republiki i nie kradła terrasfer!
Po wszystkim, co przeszliśmy rok temu, powinniśmy być drużyną.
Sukar jest chory.
- Okłamujesz mnie? - Nie.
Jak terrasfera ma uzdrowić Sukara?
To skomplikowane.
No dobrze. To ja ci to uproszczę.
- Dopóki nie ustalimy, co jest grane... - Serio?
...nie spuszczę cię z oka.
Witajcie, mieszkańcy Defiance. Z tej strony Alak Tarr.
Wracam z najlepszą muzyką ze starego i nowego świata, by umilić wam dzień.
Ej, przestań.
Obecnie oczekujemy na wizytę
samej ambasador Republiki Ziemi, Olfin Tennety.
Właśnie wydobyliśmy milionową tonę gulanitu...
Gulanitu, od kiedy panowie w niebieskim mieszkają w mieście,
tak więc zadbajcie, by nasza ambasador Tennety
została ciepło przywitana.
- Musisz przestać. - Tylko się bawiłam.
Następnym razem opieraj się bardziej.
Czy dla ciebie liczy się tylko seks?
A co jest złego w seksie?
Posłuchaj. Ja już tak dłużej nie mogę.
- Że co? - Moje małżeństwo na tym cierpi.
Wkrótce będę ojcem...
i chyba już czas, by wyzbyć się tego, co dziecięce.
To źle zabrzmiało.
To stare, ludzkie powiedzenie. Mogłem coś przekręcić.
W każdym razie kocham moją żonę,
a to, co jest między nami, nie ma przyszłości.
A więc tylko tym jestem dla ciebie?
Zabawką erotyczną, którą można wyrzucić?
Wiesz, myślę, że nieco dramatyzujesz.
Dla mnie jesteś wspaniałą osobą ze świetnym gustem muzycznym
i zawsze możesz liczyć na pracę u mnie.
Zasługujesz też na podwyżkę.
- Pięć tysięcy scripów. - Co?
Jeśli mnie masz za dziwkę, płać mi jak dziwce.
Resztę dam ci później.
- Dzień dobry. - Witaj.
Przedstawiam wam moich dwóch mężów. Oto Cyrus i Jermaine.
Są jeszcze przystojniejsi niż poprzedni dwaj.
Dziękuję, była burmistrzyni.
Pani ambasador Tennety,
niech pani zmyje z siebie trudy podróży, a potem udamy się zobaczyć kopalnię.
- Musisz stać tak blisko? - Przepraszam.
Z każdej odległości wygląda pani jak cud.
Skąd ta mina, Amando? Wprawiasz mnie w zły humor.
Weź moje torby, proszę.
Sierżancie Poole, torby.
Czułabym się bezpieczniej, gdybyś ty je wzięła.
- Mam kontuzję. - Mimo wszystko.
Pani ambasador, poproszę na stronę.
Wiem, że nie lubisz Amandy.
Oraz że jesteś kłamliwą złodziejką i gdyby nie braki w inteligencji,
byłabyś masową morderczynią. Mam na to wszelkie dowody.
Zabieraj swój piękny tyłek i sama weź swoje torby.
Przez burzę idziemy dzielnie
Z przyjaciółmi u boku
Wydupczymy drogę do domu
Żadnych obleśnych piosenek!
- Kiedyś on musi się ich nauczyć. - A jeśli to ona?
Spokojnie, dzieci. Bądźcie grzeczne.
Dzięki, tato.
Dobrze znów mieć całą rodzinę.
Luke jest z nami duchem.
Tak jak mama.
Chciałbym, by dożyła narodzin wnuka.
A ty, tato?
Chciałbyś, by wciąż żyła?
Tak. Też bym tego chciał.
Co tu jest grane?
Quentin, wróciłeś.
- Dobrze cię widzieć. Pracowałeś? - Tak, przy kolei magnetycznej.
Wybaczcie mi spóźnienie. Miałem audycję radiową.
- Cześć. - Przeziębiłam się.
Ludzkie zarazki są okropne, prawda?
Właśnie im mówiłem, jak dobrze mieć swoje dzieci przy sobie.
Bycie ojcem to wspaniała rzecz, Alak.
- Ciesz się tym. - Póki możesz.
Kiedyś twoje dziecko dorośnie i zobaczy, kim naprawdę jesteś.
Stworzyliśmy wieloetapową procedurę rafinacji gulanitu.
Mielimy wydobyte kryształy na proszek
i tworzymy z niego płynne, przyjazne dla środowiska paliwo.
Ambasador Tennety, gratuluję pozostania na wolności.
Musisz mieć świetnego prawnika.
Co on tu robi?
Poprosiłam stróża prawa, by panią eskortował i chronił.
Jestem twoją strażą honorową. Zechcesz nałożyć kask?
- Kajdanki? - Tak.
Trudna miłość.
Najnowsza technologia wydobywcza Republiki
pozwoliła nam zwiększyć produktywność o 20 procent
i zmniejszyć ilość zanieczyszczeń do ułamka ułamków procenta.
Proszę tu podejść, to pokażę.
Wcześniej górnicy odłupywali jeden kryształ z żyły.
W rezultacie kryształy...
To gówno może stopić stal. Wiesz, co by zrobiło tobie?
Nie planowałam nurkowania.
Myślałem raczej, żebyś nie upuściła kamery,
bo wtedy krople mogłyby ci spalić te piękne brwi.
- Uważasz, że mam piękne brwi? - Są w porządku.
- Muszę tu stać? - Tak.
Zatem, Amando, jak sobie radzisz ze zmianą pracy?
To duży upadek, od burmistrzyni do dziwki.
Właściwie to rajfurki. Uważam, że to ożywcza zmiana.
Mimo wszystko.
Chcesz, bym ci pomogła? Załatwiła pracę w moim biurze?
Może na stanowisko sekretarki?
Dziękuję. Już teraz pracuję z prostytutkami.
Co to było?
Dobra, uciekamy. Szybko!
Tędy! Uciekajcie!
Amanda!
Szybciej! Uciekaj.
Szybciej!
- Pospiesz się! - Amanda!
Jestem tutaj!
Ostrożnie.
Jesteśmy tutaj!
- Pomóżcie im. - Idziemy.
- Zdejmij mi kajdanki. - Zapomnij. Gdzie reszta?
Tunel się zawalił. Tylko wy wyszliście.
- Amanda? - Pewnie nie żyje.
Ale z ciebie pusta lala.
Wezwijcie tu Rafe'a McCawleya.
Musimy zacząć poszukiwania. Dalej.
Rafe.
Jest tu ktoś?
- Ktokolwiek? - Jestem tu.
Chyba nic mi nie jest.
Rozwaliło mi komunikator. A tobie?
Nie mogę go znaleźć.
Tennety?
Nie oddycha.
- Przepraszam. - Nie szkodzi.
Nie. Ja chcę cię przeprosić.
Naprawdę? Za co?
W klubie powiedziałem masę złych rzeczy. Wcale tak nie myślę.
Kocham cię. Noś peruki, makijaż, co tylko cię uszczęśliwi.
Miałaś rację. Okłamałem cię co do pracy dla rodziny
i kłamałem na temat Skevura.
Nie jestem zła za Skevura.
To był dług krwi.
Skąd znasz to słowo?
Nie tylko makijaż i imprezy interesują mnie w twojej kulturze.
Masz rację. Wybacz.
Chcesz wyznać coś jeszcze, skoro już tak się rozpędziłeś?
Nie, już skończyłem.
Czyste konto.
Możemy o tym zapomnieć.
Przysięgnij przed Rayetso...
że nigdy więcej...
nie przyniesiesz mi wstydu.
Przysięgam.
Zatem ci wybaczam.
- Co jest? - Sąsiednie tunele są nietknięte.
Amanda, Pottinger i Tennety wciąż tam są.
Naturalnie musimy szybko ocalić ambasador i burmistrza.
- Gail, sprowadź kombajn z L-9. -Przyjęłam.
- Q, masz cokolwiek? - Nie, za dużo tu gruzu.
- Czemu nie wiercimy? - Bo tunel znowu się zawali i zginą!
- Dobra, Rafe. Jaki masz plan? - Pracuję nad nim.
Amanda.
Ona odeszła.
Proszę cię. Jej już nie ma.
Chodź.
Czekaj, ona ma komunikator!
- Okej. Są w tej sekcji. - Tak.
- Kanał lawy nas tam doprowadzi. - Nie ma tam tunelu.
Nie, ale wiercenie tam jest bezpieczniejsze.
Jest ich trójka. Mają zapas powietrza na 30 minut.
Zrobię to w dwadzieścia.
- Tato, mamy kombajn. - To go podłącz.
Z życiem! Do dzieła!
Irisa!
- Halo? -Nolan?
- Nolan, to ja. - Amanda!
- Jestem tutaj. -Amanda?
Zasypało nas pod skałą.
Tennety nie żyje. Kończy nam się powietrze.
- Jeśli mnie słyszysz, idę po ciebie. -Nolan?
Słyszysz mnie? Trzymaj się tam. Idę po ciebie.
Przerwało połączenie.
- Ale połączyłaś się z Nolanem. - No i?
Nie miałaś pojęcia, czy on przeżył,
a i tak najpierw zadzwoniłaś do niego.
Cóż mogę powiedzieć, jestem optymistką.
To widać.
Tommy.
- Gdzie byłaś? - Musisz mi pomóc.
Wotanie, których wybrałam, zbierają się pod Defiance.
Zrobili mi coś.
- Co? - Nie wiem,
ale teraz choruję przez to, co we mnie siedzi.
- Zabije mnie. - Dobrze, wszystkim się zajmiemy.
- Pójdziemy do lekarza. - Nie.
Potrzebuję terrasfery.
To ty się włamałaś do garnizonu?
Jest tam endospecjalistka. Mówi, że dzięki niej mnie naprawi.
- Nie da się okraść Republiki. - Wierzę w ciebie.
To ma mnie przekonać?
Nie, ale chcę, byś pamiętał to uczucie, jeśli umrę.
Amanda, słyszysz mnie?
Pottinger? Jest tu kto?
Jackson, spokojnie z przepustnicą. Jeszcze jedno delikatne uderzenie.
Dobra, teraz wyciągamy. Ostrożnie.
Od tej pory kopiemy ręcznie. Kanał jest po drugiej stronie ściany.
No dobra, chodźcie tu wszyscy.
Na dole mają mało tlenu, maksymalnie na 10 minut. Do dzieła.
Do roboty.
Wotański wstrząsacz. Rozwalał ziemskie czołgi podczas wojny.
Ktoś to zaplanował, Rafe. Podłożył to w kanale, by wysadzić komorę.
Co chcesz powiedzieć?
Że nasz sabotażysta wybrał moment,
w którym dwóch ważnych dygnitarzy będzie w komorze, ale nie górnicy.
- Myślisz, że zrobił to górnik? - Z dostępem do wotańskiej broni.
Znasz kogoś takiego?
Popytam się tu i ówdzie.
Znaleźliśmy szyb!
Kto tam zejdzie?
Mam certyfikat z walki w trudnych warunkach.
Mnie to wystarczy. Ty i ja zjeżdżamy na dół.
To byłby wielki zaszczyt, gdybyśmy żyli w Sumerii.
Jak myślisz, czemu chowali swych królów tak głęboko?
Sumeryjczycy?
Zaraz umrzemy, a ty myślisz o królach Sumerii?
Na pewno są dużo ciekawsi niż królowie Anglii.
- Ryszard III. - No dobra, on jest interesujący.
Jerzy III.
To zależy od tego, czy cię interesują choroby psychiczne.
Interesują.
Jak dobrze się składa.
Cieszę się, że nie jestem teraz sam.
Nie wyobrażam sobie, jak to by było umierać samotnie.
Przynajmniej ty tu jesteś.
By patrzeć, jak się dusisz?
Myślałem raczej, że to ty odpadniesz jako pierwsza.
W końcu jesteś kobietą.
Przepraszam, że byłam dla ciebie tak okropna, jak się poznaliśmy.
- Siedemnaście. - Co?
Tyle razy prosiłem cię, byś została moją doradczynią.
Za pierwszym razem było dziwnie.
- Dziwnie? Czemu? - Nazwałaś mnie Harrym Potterem.
- Ty nie... - Pewnie, że wiem, kim jest Harry Potter.
Nie urodziłem się w jaskini.
Ale za to w niej umrzesz.
Idziemy, Q.
Nie powinniśmy im pomóc?
Wiem, że jesteś na mnie zły, ale na chwilę o tym zapomnij.
- Potrzebuję twojej pomocy. - Po co?
Zobaczysz.
Małe hortensje dla mojego maleństwa i jej maleństwa.
Są piękne.
Jesteście razem tacy uroczy.
Planujecie imprezę?
Tylko obiad dwóch przyjaciółek.
- Pójdę po torebkę. - Pewnie.
Mnie nigdy nie kupiłeś kwiatów.
Dostałaś resztę pieniędzy.
- Nie chcę pieniędzy, chcę ciebie. - Nie ma mowy.
Obym nie wypiła za dużo i nie zdradziła Christie, jaki z ciebie kochaś.
- Próbuję być dobrym ojcem. - Możemy razem mieć dzieci.
Nie kocham cię.
Znalazłam ją.
Jeszcze się nie poddałam.
Gotowa?
- Chodź. - Na razie.
Idziemy.
Wszystko gra?
Nie wiem, czy mnie słyszysz...
ale już po was idę, więc wytrzymaj, okej?
Nie znam nikogo silniejszego od ciebie. Nie poddawaj się.
Dobra.
- Wiesz, że pewnie cię nie słyszy. - To nie znaczy, że mam nie próbować.
Do roboty.
Łatwe pieniądze na was czekają.
Śledźcie czerwoną kartę.
Nie spuszczajcie jej z oka.
Znajdźcie czerwoną kartę.
Sądzisz, że masz dziś farta, co?
O nie, nie. Ostatnia szansa.
Tak mi przykro.
Fortuna chyba się od was odwróciła.
Kto jeszcze spróbuje szczęścia?
Ja zagram.
Niezwykły widok.
Kobieta z Shanje oddaje się hazardowi.
Spałeś z dziwką Alaka, Laleczką.
Laleczka, tak. Chuda, ale pełna entuzjazmu.
- Sama ją wypróbuj. - Skręciłabym jej kark.
Zaczyna być problemem.
- Dla kogo? - Dla rodziny.
Christie nie będzie tolerować niewierności.
A więc chcesz wyrzucić Laleczkę z placu zabaw
i przyszłaś z tą sprawą do mnie.
Dlaczego?
Nie ufasz już swoim ludziom?
- Zapłacę ci trzysta. - Pieniądze nic dla mnie nie znaczą.
Mam wszystko, czego mi trzeba. Aż mi głupio z tym bogactwem.
- No to czego chcesz? - Zgody.
Wrócę do swojego domu, do naszego łóżka.
Żądasz zbyt wiele.
Sama wykończę tę małą zdzirę.
- Co to ma być? - Broń.
Dość, by wygonić Republikę z Defiance.
Jednej rzeczy brakuje.
Musisz mi pomóc to przenieść albo ludzie pomyślą, że to ja...
Co?
Nigdy nie mogłeś spojrzeć mi w oczy, gdy coś ukrywałeś.
Proszę, powiedz mi, że to nie ty.
Quentin.
Musiałem. Dla mamy.
- Jak to dla niej? - Nie mogłem jej tam zostawić.
Musiałem zapłacić okup Kolektywowi Wotan, by ją puścili.
Zabicie ambasador Tennety było częścią okupu?
Przewodziła jakiejś kampanii wojskowej w Ameryce Południowej.
Polityka.
Nie powiesz nic więcej?
Co mam powiedzieć? Że jestem skrytobójcą?
Nie rób z siebie męczennika!
Tam byli niewinni ludzie! Również Amanda!
Nie masz prawa mnie osądzać! Chciałem ocalić matkę!
Matkę, którą wyrzuciłeś z domu!
Nie martw się. Wszystko w porządku.
Wkrótce tu będą.
Prawie nie mamy powietrza. Jaskinia wypełnia się dwutlenkiem węgla.
Każdy oddech zbliża nas do śmierci.
Nawet to wyjaśnienie nas zabija.
- Wiesz, że możesz się przyznać. - Do czego?
Do tego, co czujesz do Amandy. To nie musi wpływać źle na nasz seks.
Gdybym coś czuł do Amandy, to zdecydowanie miałoby zły wpływ.
Jestem monogamistą, chyba że akurat się złoży inaczej.
W każdym razie ona mnie odepchnęła.
Pozwoliłeś jej na to.
- Jest dorosła. - Może to był test.
Może chciała zobaczyć, czy będziesz o nią walczył.
Może powinniśmy przestać ze sobą sypiać.
Może masz rację.
Niedługo się przebiją i będziemy mieli aż nadto powietrza.
Amanda.
Nie dotrą tu na czas. Nie przeżyjemy dość długo.
Ale może jedno z nas da radę.
Musisz mnie posłuchać.
Posłuchaj mnie uważnie, bo to nie będzie łatwe.
Musisz wziąć tamten kamień...
i mnie zabić.
Majaczysz.
Przeżyjesz dłużej, jeśli zostanie tu jedna para płuc.
To jedyny sposób.
A teraz weź kamień.
Ty w ogóle sam siebie słyszysz?
Pozwól mi się poświęcić dla ciebie.
Daj mi choć raz zrobić coś dobrego w moim nędznym życiu.
Nie jesteś gorszy od innych, których znam.
Jestem potworem.
Nie masz pojęcia, co do tej pory zrobiłem.
Dobra, to tutaj.
Nie mamy wiele czasu.
Lont detonujący.
Detonator.
Zapalnik.
No dobra.
Lont.
Dziękuję. No dobra.
Możemy zaczynać.
Dobra. Masz?
Zrobimy to na trzy.
Raz, dwa, trzy.
Amanda!
Masz. Odetchnij przez to.
Właśnie tak. Weź wdech.
Dobrze. Jeszcze jeden.
Niles.
- Najpierw on. - Musimy cię wydostać.
Najpierw on.
W porządku.
Dobra. Raz, dwa, trzy, jazda!
- Stróż prawa. Dobrze, że jest pan cały. - Też się cieszę.
- Kto go uderzył? - Jego syn, Quentin. On nas powiadomił.
Mówił, że ojciec przyznał się do wysadzenia kopalni i się pobili.
Mówisz, że twój tata się przyznał.
Tak.
Chciał zabić panią ambasador.
Prosił mnie, bym mu pomógł pozbyć się broni. Odmówiłem.
Nie jestem terrorystą.
- Amanda się wydostała? - Nic jej nie jest. Ani Pottingerowi.
Ambasador Tennety miała mniej szczęścia.
Mam aż tak przerąbane?
Twój syn opowiada wszystkim, że to ty podłożyłeś bombę.
Tak mówi?
Niech tak będzie.
Rafe, jeśli masz coś do powiedzenia na temat wersji Quentina,
lepiej powiedz to teraz.
Nie.
Przyłapaliście mnie.
Zabiłem ambasador z zemsty.
Z zemsty.
Zemsty za Hyatta, Josefa, za kopalnie, za mój dom, za wszystko.
Przeproś Amandę ode mnie.
Na pewno chcesz to rozegrać w ten sposób?
Rób, co do ciebie należy.
Rafe McCawley, jesteś aresztowany.
Tato?
Okej. Idziemy. Już.
- Kocham cię. - Idziemy.
Rafe McCawley w końcu pokazuje zęby. Ciężko w to uwierzyć.
Bardzo ciężko. Nie wiem, czy ja w to wierzę.
Jak się kimś pomiata dość mocno i dość długo,
zabiera się mu życie i godność, to nagle dużo łatwiej w to uwierzyć.
W kopalni mówiłem...
samą prawdę.
O czym on mówi? Co ci powiedział w kopalni?
Nic.
Niles, zaczekaj.
Cześć, mamo.
Och, jak to...
dobrze wyjść na wolność.
Kolektyw Wotan bardzo źle cię potraktował?
Musiałem im pomóc w kilku misjach. Zabijałem ludzi.
Tak mi przykro.
Przykro mi, że cię do tego zmuszali,
ale teraz jestem wolna i znowu będziemy rodziną.
Rodziną.
Z wyjątkiem taty.
- Co masz na myśli? - Byłem mądry. Wystawiłem go.
Użyłem broni, którą otrzymywał od Kolektywu Wotan.
Wygłosiłem wielką przemowę, że zrobiłem to dla ciebie.
Poczuł wyrzuty sumienia i przyjął winę na siebie.
Zniknął z naszego życia.
Dobrze się stało.
Nie mam racji?
Naprawdę myślisz, że zrobił to, bo go przechytrzyłeś.
Nawet mnie tam nie było, a wiem, co zaszło.
Twój ojciec przełożył dobro dziecka nad swoje,
tak jak wtedy, gdy mnie odesłał.
Zrobił to, co było konieczne.
Co za głupie dziecko.
No chodź.
Wiedziałam, że przyjedziesz.
Trzymaj.
Jak długo będziecie tego potrzebować?
Im szybciej zwrócimy to do zbrojowni, tym lepiej.
- Zabijesz mnie? - Ocalę cię.
Nie!
Przybyła Matka Pustoszycielka.
Ucieleśniona chwała.
Przybyła Matka Pustoszycielka.
Ucieleśniona chwała.
Niech się stanie!
Zaczyna się.